نوزاد پیر

با دهانی ممهور

در خاک نرم خواب من می روید

همچون درخت جوان قدیمی

که سایه ام گاهی

در مجرای حقیقی ترانه های مصور

با ریشه هاش یکی می شود

و تولد تعبیرش

چیزی شبیه فراموشی من است.