هوا کبود شد این ابتدای باران است                     دلا دوباره شب دلگشای باران است

نگاه تا خلع وهم می کشاندمان                           مرا به کوچه ببر این صدای باران است

اگر چه سینه ی من شوره زار تنهاییست              ولی نگاه ترم اشنای باران است

دلم گرفته از این سقف های بی روزن                که عشق رهگذر کوچه های باران است

بیا دوباره نگیریم چتر فاصله را                       که روی شاخه ی گل جای پای باران است

نزول اب حضور دوباره ی مرگ است               دوام باغچه در های باران است    

                                                                                      سلمان هراتی