زاغکی قالب پنیری دید                              به دهن بر گرفت و زود پرید

به درختی نشسته بر راهی                          که از ان می گذشت روباهی

روبه پر فریب و حیلت ساز                        رفت پای درخت کرد اواز

گفت: به به چقدر زیبایی                           چه سری چه دمی عجب پایی

پرو بالت سیاه رنگ و قشنگ                     نیست بالاتر سیاهی رنگ

گر خوش اواز بودی و خوش خوان             نبدی بهتر از تو در مرغان

زاغ می خواست غارغار کند                    تا که اوازش اشکار کند

طعمه افتاد چون دهان بگشود                   روبهک جست و طعمه را بربود

حبیب یغمایی